Een brief van K.

Soms geef ik klanten een opdracht mee. Zo ook bij deze K.
K. heeft het 6 maanden traject gevolgd en mijn opdracht was om een brief te schrijven naar zichzelf van de periode vóór, tijdens en na het traject

In overleg met K. mag ik een deel van deze brief delen. (uiteraard belastende informatie weggelaten)

 

 

Vorig jaar was ik zo vaak bezig met mezelf de hele dag een stramien van dingen die ‘moeten’ opleggen dat er eigenlijk geen moment van rust was. Natuurlijk had ik dingen die ik leuk vond, of dingen die ik deed om te ontspannen, maar ook die dingen ‘moesten’

dingen, maar allemaal precies zo uitgeplant in mijn dag dat er eigenlijk geen ruimte was om gewoon eens te gaan doen waar ik nu zin in heb.

Ook waren er heel veel factoren in mijn leven die me heel veel spanning opleverden

<……>

Alsmaar door ploeteren en worstelen. Toen kwam ik bij Delphinum, eigenlijk met het idee om toch eindelijk die vervelende opgehoopte spanning in mijn schouders er eens uit te krijgen. De eerste sessie sloeg ik compleet dicht omdat Egon me vragen ging stellen waar ik eigenlijk helemaal niet op gerekend had, en niet over na wilde denken.

Na een interne strijd ben ik toch teruggegaan voor de tweede sessie <……>

Er begonnen dingen los te komen, met name na Egon’s conclusie dat ik in een beginnende burn-out verwikkeld was geraakt. Ik kon alleen maar huilen, huilen, huilen, ook in de periode daarna. Vaak was ik heel erg aan het huilen en wist ik niet eens waarom. Er kwamen ook zoveel gevoelens en gedachten boven, miljoenen miljarden, die ik niet kon plaatsen, niet wist te plaatsen, dingen die me ineens duidelijk werden uit mijn verleden of waarvan ik dacht “Hmm, zou dat daar nog van zijn?” Ik was dodelijk moe de hele tijd en kon eigenlijk niets uit handen krijgen. Als ik weer naar mijn werk moest gaan voelde het alsof ik weer een masker op moest zetten, wat eigenlijk ook wel lekker was want dan was ik niet de hele tijd met die sneltrein in mijn hoofd bezig.

<……>

Ook een groot struikelblok voor mij was het stellen van grenzen voor mijzelf. Het ‘moet moet moet’ is iets wat er bij mij met de paplepel ingegoten is. Niet eens de vraag stellen “Kan ik dit wel aan?” Maar direct denken “Ik moet dit aankunnen, doe toch niet zo flauw, je kan toch wel boodschappen doen”. Nou, nee, soms kan dat gewoon niet.

<……>

Een ander ding waar ik veel vooruit in ben gegaan is het laten zijn van emoties. In het verleden als ik moest praten over hoe ik mij voelde begon ik per direct te huilen, ook al was het geen zwaar onderwerp of ging het over zware gevoelens. Een direct gevolg van nooit om leren gaan met het onderwerp “Hoe voel ik me nu echt?”. Ik heb geleerd om echt met alles en iedereen bij wijze van te bespreken hoe het nu gaat, te zeggen “dat vind ik best moeilijk” of “daar voel ik me vaak verdrietig door”. Samen met “nee” zeggen zonder uitleg in het kader van grenzen stellen heb ik gemerkt dat het vaak niet de reactie uitlokt die ik misschien onbewust verwachtte

 

<……>

Dit proces heeft mij geleerd dat dat niet mijn verantwoordelijkheid is. Ik ben mijn verantwoordelijkheid en er is niemand die mijn grenzen bewaakt, behalve ik.

Voorheen

  • Wilde ik alles voor iedereen oplossen en zorgde ik daarvoor vaak voor twee of drie of vier mensen in plaats van alleen mijzelf
  • Stelde ik geen grenzen om voor mijzelf te zorgen
  • Was ik niet bezig met hoe ik mij nu echt voelde of waar ik echt zin in had, maar was ik bezig met leuke dingen doen omdat die in mijn schema pasten

 

Nu

  • Kan ik tegen mijzelf zeggen “Ik wil dat nu oplossen, maar dat hoef ik niet te doen”
  • Kan ik mezelf vragen “Heb ik daar echt zin in? Nee? Wil ik het dan toch doen?” Ik denk dat ik hier nog vaker mag leren om ‘nee’ te zeggen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *